Τις περισσότερες φορές σπαταλώ τόσο χαρτί, για ζητήματα που ελάχιστα ακουμπάνε στην πραγματική ζωή. Σήμερα, είπα να παραχωρήσω τη στήλη σε κάποιαν που θα γράψει για την αληθινή ζωή. Που δεν θα δείτε στα δελτία των 8. Είναι η φωνή μιάς γυναίκας. Και επειδή είναι μόνη, όσο και να φωνάζει, δεν ακούγεται. Αλλά υπάρχουν και άλλες τέτοιες φωνές. Σε όλη την Ελλάδα. Σαν μικρές, αδύνατες φωτιές από κεριά που δεν θ’ αντέξουν αν φυσήξει λίγο. Τα media δεν ένδιαφέρονται για τις φωτιές αυτών των κεριών. Νοιάζονται για πυρκαγιές και εμπρησμούς που ταΐζουν τον τρόμο. Γιατί ο τρόμος, είναι το τηλεχειριστήριο του μυαλού. Την επιστολή αυτή, μου την έστειλε η Πηνελόπη. Αν κάποιος νοιαστεί από αυτό που λέγεται κρατικός μηχανισμός λίγο παραπάνω, μπορεί να επικοινωνήσει με την εφημερίδα. Και το ξαναγράφω. Η Πηνελόπη, δεν είναι το μόνο κερί που η φλόγα του τρεμοπαίζει. Ας κάψει αυτήν τη σελίδα, μήπως και... Κρατώ τη σύνταξη και την ορθογραφία της, όπως ήταν στην επιστολή. «ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ ΣΑΣ. Είμαι άτομο με αναπηρία απ' όταν γεννήθηκα. Ο σύζυγός μου έγινε άτομο με αναπηρία πριν είκοσι χρόνια. Και οι δύο ζούμε με μια αναπηρική σύνταξη του συζύγου μου και το προνοιακό μου επίδομα, ενώ περνάμε επιτροπές κάθε τρία χρόνια, πότε ο ένας και πότε ο άλλος, μην τυχόν και γίναμε καλά, για να μας τα κόψουν. Ωστόσο μέχρι τώρα περνάγαμε από επιτροπές και το πολύ σε δύο μήνες παίρναμε τα χρήματά μας για να μπορέσουμε να επιβιώσουμε, χωρίς να χρειάζεται να δουλεύουμε όπως απαιτούσε από εμάς το κράτος. Τον Δεκέμβριο όμως πήγα να περάσω από επιτροπή στο ΚΕΠΑ και μου είπαν πως σε ένα μήνα με σαράντα μέρες το πολύ θα μου ερχόταν ένας συστημένος φάκελος που θα ανέγραφε το μέρος, την ημέρα και την ώρα όπου θα πέρναγα επιτροπή. Εχουν περάσει δύο μήνες, δεν έχω λάβει τίποτα, τον Μάρτιο λήγει το επίδομά μου, και ξαφνικά μαθαίνω πως πρέπει να περιμένω μέχρι τον επόμενο Δεκέμβριο για να λάβω κάποια ειδοποίηση. Κανένας όμως δεν με ρώτησε αν θα έχω τα χρήματα να επιβιώσω ως τότε, μια και ο άντρας μου πρέπει να περάσει από την ίδια επιτροπή τον Ιούνιο και επιπλέον απαγορεύεται σε εμάς τους ανάπηρους να δουλεύουμε έστω και μέσα στο σπίτι. Να κάνουμε κάτι, να κρατάμε ένα παιδί, να κρατάμε τα λογιστικά ενός περιπτέρου, κάτι να κάνουμε ανάλογα με τις ικανότητές μας ο καθένας για να εξασφαλίσουμε τα προς το ζειν αυτόν τον χρόνο που θα περιμένουμε». Η εργασία, απαγορεύεται «Κανένας δεν ρώτησε αν ζουν οι γονείς μου και αν έχουν τα μέσα για να συντηρήσουν εμένα και τον σύζυγό μου γι΄ αυτόν τον ένα χρόνο που μας καταδικάζουν στην απόλυτη φτώχια. Τι θα κάνουμε, λοιπόν; Πώς θα ζήσουμε; Αν κόψουμε σε εκείνους τη σύνταξη και τους απαγορέψουμε και να ασχοληθούν με κάτι για βγάλουν ένα χαρτζηλίκι ίσα ίσα για να ζουν τι θα κάνουν; Ρωτώ γιατί έχω φτάσει στα όρια της απελπισίας και περιμένω από τους υπεύθυνους μια απάντηση, για μένα, για τον άντρα μου, για τον Αντρέα που πέρασε κι αυτός από επιτροπές ΚΕΠΑ τον Δεκέμβριο και ακόμα περιμένει το συστημένο.. Κι όχι τίποτα άλλο, αυτός είναι και χωρίς επίδομα. Τι θα κάνει λοιπόν αυτός για να επιβιώσει για έναν χρόνο; Να πάρει ένα όπλο και να ληστέψει την πρώτη τράπεζα που θα βρει μπροστά του; Μάλλον κάτι τέτοιο πρέπει να κάνουμε όλοι οι ανάπηροι, αφού μας απαγορεύουν τον μοναδικό τρόπο για να βγάλουμε χρήματα για την επιβίωσή μας που είναι η δουλειά. Τα λέω αυτά για να ακούσουν οι υπεύθυνοι που κωφεύουν μπροστά στη δυστυχία των αναπήρων που δεν τους φτάνει η δυσκολία της μετακίνησής τους, έχουν τώρα και πρόβλημα επιβίωσης. Τέλος πάντων συγνώμη για το ξέσπασμά μου, αλλά είναι το ξέσπασμα της δίκαιης οργής που με κατατρώει, γιατί ενώ έχω όρεξη για δουλειά μου την κόβουν για να μου δώσουν ένα επίδομα πείνας που το καθυστερούν κι αυτό για έναν χρόνο χωρίς να με ρωτούν πώς επιβιώνω σ' αυτό το διάστημα. Σας ευχαριστώ που με ακούσατε. Πηνελόπη Ε.». Αποπροσανατολισμός Τα «πονηρά» media θα προβάλουν με γλαφυρό τρόπο την περίπτωση κάποιου απατεώνα, ο οποίος προφασιζόμενος τον ανάπηρο θα κλέβει το δημόσιο για καιρό ή και για χρόνια εισπράττοντας ένα επίδομα. Έτσι, το τηλεοπτικό ρεπορτάζ εκπαιδεύει τον θεατή να βλέπει παντού «ανάπηρους-μαϊμού». Και να επικροτήσει τις κυβερνητικές πρωτοβουλίες που προαναγγέλλουν ξεκαθάρισμα του καταλόγου δικαιούχων επιδομάτων και αυστηρότερους ελέγχους. Κι αυτό, σημαίνει μαχαίρι σε όλους. Που και να φωνάξουν, όπως η Πηνελόπη, δεν θα ακουστούν, γιατί το κράτος θα τους κουνά μπροστά στο πρόσωπο την περίπτωση ενός απατεώνα και την υπογραφή στο μνημόνιο, ενός καθάρματος με το παρατσούκλι «υπουργός».
ΠΗΓΗ : www.sday.gr
