Γράφει η Μαρκέλλα Σαράιχα:
Από την αρχή κιόλας της ύπαρξής μας, η ανάγκη να συναναστραφούμε με άλλους ανθρώπους είναι αναγκαία. Με κάποιους ερχόμαστε πιο κοντά, με κάποιους άλλους όχι και τόσο. Κατά τη διάρκεια της ζωής μας, περνούν άνθρωποι τελείως διαφορετικοί μεταξύ τους. Κι όμως, εσύ όπως και εγώ, βρίσκουμε κάτι που μας ελκύει σε αυτούς και με τον καιρό γίνονται φίλοι μας. Αυτό το κάτι μπορεί να είναι, η μεγαλοψυχία, ο δυναμισμός, τα κοινά ενδιαφέροντα που ενδεχομένως έχουμε μαζί τους, τα κοινά όνειρα και οι στόχοι. Με λίγα λόγια η προσωπικότητά τους.
Οι φίλοι κατά τη γνώμη μου, χωρίζονται σε δύο κατηγορίες. Σε εκείνους που έχουμε οι περισσότεροι από εμάς από τα παιδικά μας χρόνια ή ακόμη και τα σχολικά, και σε εκείνους που εμφανίζονται στη ζωή μας, μετά την ενηλικίωσή μας. Στην πρώτη κατηγορία, οι λεγόμενοι «αδελφικοί» φίλοι, είναι εκείνοι που μπορεί με τα χρόνια να έχετε χάσει τις επαφές, αλλά στην δύσκολη στιγμή θα τους τηλεφωνήσετε και θα είναι εκεί δίπλα σας να σας ακούσουν…Ακόμη και αν τα χιλιόμετρα που σας χωρίζουν είναι πολλά. Και όμως…Είναι εκείνοι που σας ξέρουν καλύτερα από τον καθένα, ακόμη και από τον ίδιο σας τον εαυτό. Μαζί τους περάσατε τα παιδικά σας χρόνια, τα μαθητικά, μοιραστήκατε μυστικά, διασκεδάζατε, κάνατε όνειρα, ανταλλάζατε συμβουλές για θέματα σχέσεων αλλά και πιο σοβαρά. Είναι οι λεγόμενοι πραγματικοί φίλοι.
Και πάμε στη δεύτερη κατηγορία φίλων. Οι περισσότεροι από εσάς κάνατε σπουδές, φύγατε από τις πόλεις σας, και γνωρίσατε αρκετούς ανθρώπους. Οι νέες γνωριμίες, με έναν πρόχειρο υπολογισμό, έγιναν από τα 19 σας χρόνια και μετά, κυρίως μέσα από τον επαγγελματικό σας χώρο. Μπορεί να ήρθατε σε επαφή μέσω κοινών γνωστών, ή μπορεί να δεθήκατε μέσα στο χώρο της εργασίας σας. Ο καθένας από εσάς λοιπόν σε εκείνη την ηλικία είχε ήδη την δική του προσωπικότητα και τα δικά του βιώματα. Μπορεί λοιπόν να υπάρχει αληθινή και ουσιαστική φιλία όταν κάποιοι άνθρωποι δεν έχουν μεγαλώσει μαζί και δεν έχουν μοιραστεί ανησυχίες, φόβους, χαρές και λύπες; Δεν θα σας απαντήσω με ένα ναι ή με ένα όχι. Εάν είναι πραγματικοί φίλοι θα χαρούν με τη χαρά σας και θα είναι κοντά σας στις στενοχώριες σας. Δεν θα σας εγκαταλείψουν. Μπορεί να μην χρειαστήκατε μέχρι στιγμής να αντιμετωπίσετε μία δύσκολη κατάσταση ώστε να δείτε ποιοι είναι κοντά σας και ποιοι όχι. Μπορεί να περάσουν πολλά χρόνια για να βγάλετε τα συμπεράσματά σας. Εγώ πάντως τα έβγαλα και θα τα μοιραστώ μαζί σας.
Όπως όλοι γνωρίζετε, στο Άλτερ τα πράγματα τον τελευταίο χρόνο δεν εξελίχθηκαν καλά, με αποτέλεσμα οι 700 εργαζόμενοι, ανάμεσά τους και εγώ, να αντιμετωπίζουμε πολλά προβλήματα, που για τον καθένα μας ήταν διαφορετικά. Είναι δύσκολο να μένεις χωρίς δουλειά από την μία στιγμή στην άλλη, και ειδικά όταν ανήκεις στην γενιά των 30άρηδων αλλά και 40άρηδων. Στην αρχή τα τηλέφωνα χτυπούσαν συνέχεια, από αρκετούς φίλους, συναδέλφους και μη αλλά και από γνωστούς. Όσο περνούσε ο καιρός, τα τηλέφωνα λιγόστευαν. Ακόμη και όταν μου τηλεφωνούσε κάποιος από τους φίλους μου, που ανήκουν στη δεύτερη κατηγορία, προσπαθούσε να με κάνει να ξεχαστώ, πιστεύοντας ότι μία βραδινή έξοδος θα μου αλλάξει την διάθεση. Όχι το πρόβλημα μου δεν ήταν αυτό.
Και δεν λύνεται με λίγες στιγμές ξεγνοιασιάς. Έτσι λοιπόν, έκανα τον δικό μου απολογισμό. Και επειδή είμαι ένας άνθρωπος που η φιλία είναι σημαντική και εξαιρετικά δύσκολη για να κρατηθεί μέσα στο χρόνο, ήμουν πολύ δίκαιη με τους ανθρώπους που είχα δίπλα μου. Άφησα πίσω εκείνους που δεν μπόρεσαν να σταθούν και να μου συμπαρασταθούν και προχωρώ πια με αυτούς που είναι ανά πάσα στιγμή δίπλα μου. Δημήτρη, Έμμη, Ντίνα, Κατερίνα, Βαλεντίνη, Ολυμπία, Μαρία, Μάρκο, Δημήτρη, Αμέλια, Ελεονώρα , Δήμητρα, Γιάννη, και άλλοι τόσοι… Σας ευχαριστώ πολύ. Είμαι τελικά από τους τυχερούς ανθρώπους που έχω τόσους φίλους. Μπορεί να σας κούρασα. Αλλά θέλω να σας κάνω να καταλάβατε ότι η φιλία, είναι μια σχέση ζωής. Και πρέπει να προσπαθείτε να την κρατήσετε ζωντανή και αληθινή. Δεν είναι εύκολο. Θέλει υποχωρήσεις και από τις δύο πλευρές. Και οποιοδήποτε πρόβλημα έχετε με τον φίλο σας, θα πρέπει να το λύνετε. Αν δείτε ότι δεν υπάρχει ανταπόκριση, το γυαλί ράγισε… Και τότε θα σκεφτείτε… Φιλία… τι δύσκολο πράγμα.
